Parallelle structuren: Het schaduwcommando van de Prins?

02-02-2013 20:00

Op het forum van de website www.bendevannijvel.com staat een interessant relaas van een "insider" die deel heeft uitgemaakt van het geheime netwerk Gladio. Hij verteld hoe hij werd gerecruteerd voor deze dienst:

In 1972 werd ik benaderd door een persoon, een ambtenarentype, die zich legitimeerde als zijnde van binnenlandse zaken. Hij refereerde aan zaken die ik tijdens mijn diensttijd voor de Militaire Inlichtingendienst had verricht en vroeg of ik belangstelling zou hebben om op parttime basis toe te treden tot een super geheim onderdeel van deze dienst.(....) Na gebleken geschiktheid, werden we verwacht in Den Haag aan de Stolkweg, hier was Interdoc  gevestigd. Interdoc, die anders dan geschreven pas in 1963 effectief startte, was opgericht als een bureau gericht op misleiding en desinformatie. De leidende krachten van het begin waren Louis Einthoven, oud hoofd van de BVD en hoofd van dienst Operatiën, de Nederlandse Gladio en Cees van den Heuvel, oud hoofd opleidingen van de BVD. Bij Interdoc volgden de gesprekken over wat voor opdrachten we zouden gaan krijgen.(....)De organisatie was de spionagetak van O(peratiën), van de inlichtingendienst buitenland, die later bekend zou worden als de Nederlandse Gladio. Dit alles ging in directe samenwerking met de C.I.A. die “De Dienst” en Interdoc financierde. Die installeerde hiervoor bij Interdoc, hun eigen man Graaf Carl Armfelt, die tevens de opdracht had stay-behind organisaties op te richten in Nederland en België. Interdoc werkte nauw samen met Het Public Information Office (PIO), geleid door Jean Bougerol, toen officieel een Parallel inlichtingendienst van het Belgische leger, maar eigenlijk een privé dienst van Paul van den Boeynants.

Er was dus een nauwe samenwerking tussen de Nederlandse- en Belgische Gladio. Er werd ook gezamelijk getraind, zo verteld insider:

  De opleiding was voor zover mogelijk steeds in het weekend gepland, meestal onder het mom van sportweekenden. We kregen dan les in spionage- en infiltratietechnieken en alles wat daarmee verband hield. De militaire training kregen we bij de Nationale Reserve (Natres), evenals  de schietoefeningen. Ook werden er survival weekends georganiseerd, op de Veluwe, in de Drentse bossen en in de Ardennen. 

Het gezamelijke trainen in de Ardennen, zijn voor de goede lezers van deze site en van het boek "De zaak Koos H.", zeer opmerkelijk.

Dan vermeld hij het volgende:

Ook nam ik deel aan Operatie M, die de bevrijding van Pieter Menten tot doel had. Bij deze mislukte operatie verloren twee mensen het leven, Loek van der gaag en Jopie Nipius.

De laatste quote is interessant want de journalist Jan Portein heeft hier een artikel (de eerste 5 werden gepubliceerd op de site van Theo van Gogh in het jaar 2000) over geschreven: "Het schaduwcommando van de prins". In het vijfde artikel komen deze twee personen aanbod, die te maken zouden hebben om Pieter Menten te bevrijden. Verder wordt in deze artikelen Gladio onder de noemer gebracht als het schaduwcommando van de prins, alsof Gladio onder leiding van Prins Bernhard stond en hij tot de opdrachtgevers behoorde. Voor anti-monarchisten kan het allemaal zeer interessant zijn maar men kan betwijfelen of dat wel werkelijk zo is. Het wordt des te interessanter want een persoon die deel zou hebben uitgemaakt van dit schaduwcommando was Slobodan Mitric alias Karate Bob (schrijver van het boek "Nederlands Maffia", waarin de gesprekken met Koos H. staan).

 

Menten

Maar eerst terug naar het verhaal over Pieter Menten, een oorlogsmisdadiger die na de oorlog het op een akkoordje zou hebben gegooid met de minister van Justitie Donker (PvdA). Menten werd omstreeks 1952 verdedigd door advocaat en latere voorzitter van de Tweede Kamer (1948-1963) Kortenhorst (KVP). Tijdens het proces tegen Menten verklaarde de weduwe van Kortenhorst dat de toenmalige minister van Justitie Donker Menten buiten vervolging was gesteld in ruil voor zijn zwijgen van de Velser affaire. Hoewel de weduwe Kortenhorst dit verklaarde wilde ze niet het familiearchief openbaar maken. Zo zou de afspraak op papier staan. Menten had deze brief ook in zijn bezit maar, tijdens een huiszoeking zou deze verloren zijn gegaan. Menten had vernomen uit Justitie kringen dat hij aangehouden zou worden en was daarom gevlucht naar Zwitserland. Een dag later toen hij was gevlucht vond de huiszoeking plaats. Dit is opmerkelijk dat Menten dit belangrijke bewijsstuk niet mee heeft genomen en wat daarmee gebeurd is. (als het natuurlijk al bestaan heeft) Overigens noemde Menten nog meer namen van politici die hem hebben behoed voor vervolging.   

De Velser affaire kwam er in het kort op neer dat politie en verzetsmensen (van rechtse signatuur) communistische verzetsmensen (zoals Hannie Schaft) hadden verraden aan de Duitsers (in het laatste jaar van de Tweede Wereldoorlog). In de film van Paul Verhoeven, Zwartboek, komt deze affaire, weliswaar fictief, ook naar voren. Wat er werkelijk is gebeurd en of er een Velser affaire daadwerkelijk heeft bestaan wordt momenteel onderzocht (voor de zoveelste keer in de geschiedenis) door de Stichting Onderzoek Velser Affaire (SOVA).

 

Maar waarom moest Pieter Menten bevrijd worden? Was dit vanwege zijn kennis van de Velser affaire of waren er nog meer motieven? Want één ding is zeker; de Gladio organisatie is in actie gekomen (maar deze mislukte blijkbaar, was dit opzettelijk gedaan en werd voor een andere strategie gekozen?). Een ander motief (misschien de andere strategie?) zou gelegen zijn in de persoon van Prins Bernhard. Dit betrof de Stadhoudersbrief die Bernhard geschreven zou hebben aan Hitler. Ook daarvan was Menten op de hoogte. In het vijfde artikel van het schaduwcommando van de prins legt Jan Portein een verband tussen het artikel in de Telegraaf over de bizarre verdrinkingsdood van Jopie Niperius en Loek van der Gaag en het een paar weken later verschijnende artikel op 22 januari 1977 van Henk de Mari: "Oerwoud vol tegenstrijdigheden en indianenverhalen wacht Menten-commissie" . Daarin komt voor het eerst de stadhoudersbrief ter sprake en dus het motief voor prins Bernhard om in te grijpen middels zijn schaduwcommando, volgens Jan Portein.

Maar na de mislukte actie (door het veronderstelde schaduwcommando) werd vervolgens niets meer gedaan....De vraag is vervolgens of Prins Bernhard nog wel zo machtig was om zo'n actie uit te voeren. De Lockheed affaire (1976, ongeveer een half jaar later begon de zaak Menten te spelen dankzij journalist Hans Knoops) was net achter de rug en zijn 'macht' was flink afgenomen. Was het artikel van de Telegraaf geen afleidingsmanoevre van de Velser affaire? Tenslotte was het de periode van de Koude Oorlog en de Velseraffaire had met het communisme te maken. En moest de zaak Menten langzaam maar zeker eerst 'losgeweekt en ontmanteld' worden van politiek gevoelige kwesties? Want het proces Menten ging niet heel soepeltjes. Eerst werd de zaak Menten door de Amsterdamse rechtbank behandeld maar werd vervolgens op de vingers getikt door de Hoge Raad wegens een vormfout waarna de zaak Menten doorverwezen werd naar de Haagse rechtbank (bijzondere strafkamer), dit in de persoon van rechter mr. C. Stolk. Ondertussen had minister van Justitie Van Agt de commissie-Schöffer ingesteld om onderzoek te doen naar het opsporings-en vervolgingsbeleid (1945-1976) van Menten. Het artikel door Henk de Mari wilde in feite de onderzoekscommissie een taak erbij geven door nieuwe feiten, die weliswaar niet vaststonden, te presenteren.

 

En de rol van Henk de Mari, in de zaak Menten kan op zijn minst dubieus genoemd worden. Allereerst was Henk de Mari een gewaarschuwd man want aanvankelijk wilde Hans Knoop de zaak Menten doorspelen aan de Telegraaf via Henk de Mari. Maar die weigerde omdat het nogal wat onderzoek zou vergen (zeker een jaar) om te publiceren over Menten en dus heeft Knoop de zaak Menten in zijn eigen blad gepubliceerd. Dr. Henriëtte Boas, degene die Hans Knoop de tip gaf over Menten, was ook niet te spreken over de rol van Henk de Mari, zo blijkt uit een ingezonden brief in Het Vrije Volk:

Maar, wat belangrijker is: van de zes door Ale van Dijk genoemde  namen hoort er één in deze reeks niet thuis. Dat is de naam Henk de Mari van De Telegraaf. Immers, weliswaar heeft hij uitvoerig over Menten geschreven en is hij ook door de rechtbank gehoord (op verzoek van Menten zelf, als getuige a décharge), maar hij heeft steeds vóór Menten geschreven en betoogd dat alle aanklachten tegen hem vals waren en Menten volkomen onschuldig is. Aan Henk de Mari is het dus allerminst te danken dat er in 1976 wederom een zaak-Menten is ontstaan.

Hans Knoop was ook niet te spreken over Henk de Mari waarvan hij vond dat Mari, in zijn artikelen, de onschuld van Menten probeerde aan te tonen. 

 

Alles wijst er dus op dat de geschreven stukken een afleidingsmanoevre waren, de zaak menten moest op een 'ander spoor' gezet worden. Want ondanks dat Henk de Mari eerst alles grondig wilde onderzoeken begon hij toch artikelen te publiceren over de zaak Menten. Precies een week later (29 januari 1977) na het artikel "Oerwoud vol tegenstrijdigheden en indianenverhalen wacht Menten-commissie" komt er een vervolgartikel: "Leoni P. wilde van Nederland een rode republiek maken." Het stuk, niet geschreven door Henk de Mari zelf maar hij had wel verder onderzoek gedaan: de zoektocht naar Leoni P.

In de inzet stond het volgende te lezen:

"Op zijn speurtocht door de veelbewogen kort na-oorlogse jaren, vol met affaires als Velsen en Menten, vond onze verslaggever Henk de Mari deze week de vrouw die in ,,die dagen" van Nederland een rode republiek wilde maken. Zij werd op een vreemde wijze beschermd. Zij werd ook van véél beschuldigd." 

Hiermee lijkt de anonieme schrijver van het stuk te willen zeggen dat Leoni P. door de naoorlogse politici net zo beschermd werd als Menten. Het intro begint zo:

 

Nederland is in de eerste jaren ontsnapt aan een communistische staatsgreep. In Amsterdam was al een Moskougetrouwe satellietregering regering gevormd."

Leonie kwam zelf niet aan het woord, ze weigerde vragen te beantwoorden, maar ene Anna Hug, die beweerde samen met een procureur-fiscaal en de BNV (voorloper van de BVD)  de staatsgreep te hebben voorkomen. Historicus Gerard Aalders heeft een biografie geschreven over Leoni P. en concludeerde in zijn boek "Leonie" dat dit verhaal onzin was. Het verhaal is duidelijk desinformatie passend in de tijd van de Koude Oorlog. Reeds eerder in De Telegraaf waren er artikelen verschenen die duidelijk anti-communistisch van aard waren, en dit legt duidelijk de identiteit bloot, wie dat geweest is. Het was een persoon die bevestigde tegen journalist Ton Biesemaat van het bestaan van de stadhoudersbrief. Dit komt naar voren in zijn boek Bernhardgate (2007).

 

Bernhardgate

De journalist Ton Biesemaat schreef enkele jaren geleden het boek Bernhardgate, waarin de vermeende stadhoudersbrief -die geschreven zou zijn door Prins Bernhard aan Hitler- centraal staat. Zo bleek Jan Heitink, adjunct-hoofdredacteur van de Telegraaf, op de hoogte te zijn van deze brief. Hij had hem zelfs gezien en een kopie in zijn bezit hebben gehad (maar kwijt was geraakt). Jan Heitink was adjunct-hoofdredacteur van de Telegraaf juist in de periode (1969-1983) dat de Lockheed affaire en de zaak Menten speelde. Hij had een opmerkelijke staat van dienst: Hij was correspondent in Parijs geweest en tevens agent voor de Franse geheime dienst en daar onderhield hij ook tijdens zijn Telegraaf periode contact mee. En dat niet alleen; ook met de BVD (de voorloper van de AIVD). 

Ton Biesemaat sprak uitvoerig met de inmiddels gepensioneerde Heitink, die hem ook een aantal documenten liet zien. Waarvan een zijn eigen verslag betrof waarin de ontmoeting met Prins Bernhard, een bezoek aan het kantoor van de Franse geheime dienst en aan Graaf Soltikow (ook connecties met de Franse geheime dienst). Daarin kwam ook de Franse onderscheiding ter sprake, waarbij Ton Biesemaat in zijn boek schreef dat dit 1976 moest zijn en dat Heitink zich vergist had in het jaartal. Het tegendeel is waar; Heitink had zich niet vergist want hij werd maandagavond 19 september 1977 onderscheiden (vermeld in de telegraaf van 21 september 1977). Het gesprek met Bernhard was weinig zeggend (waarom heeft hij dit dan überhaupt genoteerd?).

Het volgende onderwerp is wel van belang: via een inlichtingenbron (4 jaar later!) kwam hij te weten dat Wim Klinkenberg (journalist met een communistische sympathie) aan een tweede druk bezig was over de politieke biografie over Bernhard. Maar Heitink wilde eerst dan de eerste druk lezen waarin hij voor het eerst las over het bestaan van de Stadhoudersbrief dat vermeldt stond in het beruchte artikel van Henk de Mari (nota bene in zijn eigen krant). Maar hoe geloofwaardig is dit en waarom schreef hij dit op? Was dit om zich vrij te pleiten dat hij misschien de aangever was van de stadhoudersbrief en verslaggever Henk de Mari op het juiste spoor moest zetten? Niet alleen Henk de Mari raakte geïnspireerd maar ook Jan Portein alias Jan Pijper van de Nieuwe Revu die een artikel schreef over de relatie tussen Prins Bernhard en Hitler (1978). In tegenstelling tot Henk de Mari van de Telegraaf werd tegen hem wel een klacht ingediend door het Oud-Strijders Legioen wegens belediging van de prins. Heitink vermeldde in zijn documenten dat hij Wim Klinkenberg in contact had gebracht met Graaf Soltikow, die ook van de vermeende plannen van Prins Bernhard op de hoogte was.        

Had Heitink misschien iets te maken met de bevrijdingsactie van Menten....? Kon hij (mede) Gladio aansturen? Een aanwijzing hiervoor kan te maken met Loek van der Gaag..... (langzaam maar zeker gaan we de kant van de Haagse penoze op) 

 

Loek van der Gaag    

Zoals in het artikel over het schaduwcommando van de prins naar voren is gekomen werd er bij Loek van der Gaag een diplomatiek paspoort gevonden,afgegeven door de Franse ambassade. Al snel werd er gemeld door de politie dat het een vervalsing betrof (in feite werd alles ontkent, zelfs dat Menten Van der Gaag helemaal niet zou kennen. De Telegraaf meldde dat volgens Henk Bartels alias de zingende rot Jopie zich bedreigd voelde door Loek van der Gaag (Over Henk Bartels later meer). Kortom persoonlijke motieven zouden ten grondslag liggen aan de verdrinkingsdood van de pianist en de Koningin van. Maar er werd niet alleen een paspoort gevonden, ook was de luxe wagen (Citroën SM, Maseratimotor, cataloguswaarde 46000 gulden) van Loek van der Gaag voorzien van CD kentekenplaten en wel van Belgische makelij. Nu bleek ook er een Belgische pianist te bestaan met exact dezelfde achternaam. Een Belgische vrouw schreef naar een dagblad om te vermelden dat het niet haar man was, om verdere verwarring te voorkomen.....

Overigens de naam Loek van der Gaag was zijn artiestennaam, ideaal dus als dekmantel. Bovendien reisde dus van der Gaag regelmatig naar het Oost-blok en vaak vergezeld van Jopie Nipius die een passie had voor muziek. De Telegraaf draaide het verhaal zo dat gesuggereerd werd dat Loek van der Gaag voor de Russen spioneerde. Al vanaf 1973 financierde Jopie Nipius de pianist. Dit om door te stoten naar concertpodia, door bijvoorbeeld samen te kunnen spelen met het Rotterdams Philharmonisch Orkest. Loek van der Gaag nam zijn eigen dirigent mee, een Roemeen (destijds communistisch). Overigens bleek Jopie Nipius nog steeds, ondanks dat ze gescheiden waren, samen te wonen met Henk Bartels dus zo slecht waren de verhoudingen niet. En voor het geld hoefde ze het niet te laten, ze was steenrijk geworden dankzij de Haagse rosse buurt. Was deze hele gang van zaken niet één groot toneelspel en betrof het gewoon spionage ( en mogelijk ook Gladio) die gefinancieerd werd door inkomsten uit prostitutie? En als het mis ging konden er wel allerlei verhalen worden verzonnen en.....Henk Bartels was daar erg goed in, zo blijkt uit de artikelen van de Telegraaf na zijn dood.

 

Maar het mag opmerkelijk worden genoemd: een adjunct-hoofdredacteur met banden met de Franse geheime dienst, een pianist die ook banden lijkt te hebben met de Franse ambassade, daarmee indirect dus de Franse geheime dienst...Die zouden dan natuurlijk het liefst hebben dat Menten zou gaan praten over de Stadhoudersbrief, waar hij overigens nooit iets van heeft laten blijken van deze brief op de hoogte zou zijn geweest (ook dit zou veranderen na de publicaties in de Nieuwe Revu en de Telegraaf). En wat had het schaduwcommando van de prins, en dan met name de Prins, te maken met de Franse geheime dienst? Zeker niet als er comprimitterende informatie over hem uit die hoek aanwezig zou zijn. Het was gewoon een spel om tijd te rekken -eerst door Justitie- vervolgens de bevrijdingsactie, vermoedelijk dus vanwege de Velser affaire (wat te maken had met het communisme en mogelijk andere gevoelige politieke zaken die met de Tweede Wereldoorlog te maken hadden) weer in de doofpot te stoppen door een andere kwestie subtiel in te brengen, daarin vervulde Jan Heitink die zeer anti-communistisch was- een belangrijke rol. Dat Heitink het Koninlijk Huis in het 'Koude Oorlog verhaal' wilde betrekken laat journalist Willem Oltmans in zijn dagboeken overduidelijk zien. 

 

Willem Oltmans

Vlak nadat de Lockheed affaire begon schreef Jan Heitink in zijn wekelijkse column op 6 maart 1976 dat de Russen samenzweerden tegen Prins Bernhard met als doel prinses Beatrix  en Claus op de troon te krijgen.

Het blad Accent, waar Hans Knoop zijn onthullingen over Menten zou doen, zinspeelde ook op een mogelijke troonswisseling vanwege de Lockheed affaire.

De column bleek een voorschot voor de boeg te zijn; een paar dagen later verscheen het verhaal in het Amerikaanse blad Time onder de kop: "A pink house of orange" Daarin werd over Beatrix en Claus o.a. gezegd:

" Ze zijn tamelijk goed bevriend met de Russische ambassadeur Romanov sinds hun reis naar de Sowjet-Unie. Romanov is ook een regelmatige bezoeker van Drakesteyn." 

En letterlijk in het Engels refererend aan de titel:

"What troubles many Dutchman is that Beatrix and Claus are well known for their leftist political leanings. In fact some people in the Netherlands are worried about a concerted leftist effort to turn the Royal House of Orange into a kind of House of Pink."

Was 'House of Pink' een toespeling op de latere beschuldingingen van Claus homosexualiteit en heimelijk op de geaardheid van Willem Oltmans? Later zou Willem Oltmans publicatie over prins Claus vermeende homosexualiteit, van hetzelfde soort kaliber als het voorgaande, voorkomen. Ton Biesemaat publiceerde dit stuk "Linksgestrickt" via Stan de Jong (www.standejong.nl/2008/06/28/en-de-auteur-van-het-spiegel-artikel-over-claus-is/). Alles komt dus uit de koker om het communisme -en alles wat met links te maken heeft- te bestrijden, desnoods met desinformatie. 

Later bleek dus wie erachter dit artikel van Time zat: De Telegraaf o.lv. Bob Kroon (en Heitink op de achtergrond) die zowel voor de Telegraaf als Time werkte. Daarbij moest Willem Oltmans het ook ontgelden als goede bekende van van het huis van Oranje. Bovendien zou hij gesponsord worden door de KGB en was hij anti-Bernhard.

 

Op 9 december 1978 kwam Henk de Mari met het verhaal dat Menten, volgens zijn zeggen, vrij was gekomen dankzij bemiddeling van Prins Bernhard (daarbij suggererend dat daar iets tegenover heeft moeten gestaan). Hij had Prins Bernhard en Juliana ontmoet in 1936, in Polen. Willem Oltmans vond dit maar een vreemd verhaal en concludeerde dat dit tijdens de huwelijksreis moest zijn geweest. Ook Van Agt vond de beschuldingingen aan het adres van Bernhard niet geloofwaardig, noemde het kletspraat en wilde het ook niet laten onderzoeken. Dit artikel kwam dus een paar weken na de publicatie, met wederom over de stadhoudersbrief (met getuige Jeanette K.), door Jan Portein.

 

Het is duidelijk:De spin werd prachtig georchestreerd door Jan Heitink (i.s.m. de inlichingendiensten). Alles komt uit de koker om het communisme -en alles wat met links te maken had- te bestrijden, desnoods met desinformatie. Heitink zal er vast trots op zijn geweest dat hij een communist als Wim Klinkenberg op een zijspoor kon zetten door hem in contact te brengen met Graaf Soltikow. Tegelijkertijd werd daarmee verdeeldheid gezaaid onder de aanhangers met linkse sympathieën, waar de meeste anti-monarchisten zich bevonden. Kortom: Verdeel en heers. Nu lijkt het anti-monarchistische geluid vooral zijn weerklank te vinden (met name de laatste 10 jaar) onder de rechtervleugel van het politieke spectrum.

 

Henk Bartels alias de zingende rot

Henk Bartels was de ex echtgenote van Jopie Nipius en werd ook wel de 'Koning van de Haagse prostitutie' genoemd. Deze man, die overleed op 9 januari 1990 deed nog opmerkelijke uitspraken die de Telegraaf in diverse artikelen publiceerde. Hij kwam al eerder in het nieuws toen zijn ex vrouw verdronk en nu waren zijn uitspraken nog wat meer aangedikt (Dit alles opgetekend door de rubriek Prive o.l.v. Henk van der Meyden). Daarin vertelde Henk Bartels dat Loek van der Gaag Jopie wilde vermoorden. Want ondanks dat ze gescheiden waren stortte Jopie nog steeds haar hart bij haar ex-man uit. Jopie vertelde tijdens de Kerstperiode dat Loek kwaad was geworden (waarom wist Henk Bartels niet) en dat ze het gevoel had dat hij haar wilde vermoorden. Vlak daarna dus verdronken Loek en Jopie in het kanaal de Vliet. Dat Loek zijn ex vrouw wilde vermoorden kon hij  moeilijk geloven maar na een tip was hij daar niet meer zo zeker van. Hij vertelde:

Ik sprak een man, een duiker, bij wie Loek van der Gaag verschillende malen is geweest om les te nemen in het ontsnappen uit een auto die in het water terechtkomt.

Het motief zouden de bezittingen van Jopie zijn geweest. Volgens Henk zou er ook een testament zijn opgemaakt op de naam van Loek van der Gaag. Maar toch had Jopie tegen hem gezegd dat hij (Henk Bartles alles zou erven). Uiteindelijk na getouwtrek zou Loek van der Gaag haar naar een andere notaris hebben gebracht en daar zou een testament zijn opgemaakt waarin nagenoeg (op een rottig huisje na, volgens Bartels ) alle bezittingen naar Loek van der Gaag gingen. Maar Jopie had niet dit testament ondertekent want toen overleed ze. Dus erfde Henk Bartels alsnog de erfenis.

Het verhaal van Henk Bartels doet ongeloofwaardig aan in het licht van het voorgaande.

 

Een ander opmerkelijk verhaal was zijn contact met Christiaan Lindemans alias King Kong. King Kong werd in 1944 door leden van het hoofdkwartier van Prins Bernhard gearresteerd. Hij zou operatie Market Garden (de slag om Arnhem) aan de Duitsers verraden hebben en daarvoor terecht moest staan. Toevallig of niet Henk Bartels zat samen in de Scheveningse gevangenis met deze spion. Henk Bartels stond toen al bekend, getuige een oud bericht uit de krant van die tijd om zijn vele ontsnappingspogingen. In dit bericht werd gemeld dat King Kong Luminaltabletten had ingenomen en een verpleegster (waar hij verliefd op zou zijn geweest) dit had proberen te verhinderen (wat niet lukte). Ook zij wilde zelfmoord plegen maar dit werd tijdig ontdekt. Met Kink Kong liep dit anders hij zou overlijden. Maar in het boekje van P. van Eijk " Een handvol Hagenaars" uit 1966 komt Henk Bartels met een opmerkelijk verhaal (en later dus in de Telegraaf); hij zou King Kong hebben helpen te ontsnappen (uit de Scheveningse gevangenis!) in opdracht van een twee hoge (Nederlandse) officieren. Een zuster was hiervan op de hoogte. Een auto zou buiten klaar staan. Als het gelukt was zou Henk Bartels er geld voor krijgen. De zuster nam twee bladzagen in haar breiwerk mee waardoor Bartels de tralies kon doorzagen. Wel moest hij andere gevangenen waarschuwen want dit zagen maakte nogal herrie. King Kong was halfzijdig verlamd en dus nam Henk Bartels hem op zijn schouders mee. Maar de ontsnapping bleek verraden te zijn door een gevangene al dagen van tevoren. Niet lang daarna hoorde Bartels dat King Kong van een zuster Luminal had gekregen en hoorde de zuster tegen hem zeggen: "Alles is verkocht. Laten we ons van het leven beroven". Waarna de zuster dus op de gang bewusteloos raakte en haar maag leeggepompt werd. Is dit verhaal waar of had Henk een rol gespeeld bij de dood van King Kong?

 

In de jaren '80 zou hij nogmaals in het nieuws komen en in verband worden gebracht met de moord op Tinus Fens. Samen met een andere bordeelhouder zou hij opdracht hebben gegeven om Tinus Fens te laten vermoorden omdat hij een te grote concurrentie vormde voor Henk Bartels en Henk R. Eerst ontkende Henk Bartels iets met de moord te maken te hebben maar later bekende hij de opdracht samen met Henk R. te hebben beraamd. Hijzelf kreeg 6 jaar en zijn kompaan 12 jaar. Maar uiteindelijk zat hij nauwelijks een straf uit wegens 'gezondheidsredenen', hoewel het duidelijk moest zijn dat hij toneel speelde. Wel moest hij 100.000 gulden als borg betalen. Daarop verhuisde Henk naar Thailand waar hij zijn laatste jaren zou slijten. Henk R. ontkende de opdrachtgever te zijn geweest en na een tijdje werd de zaak heropend (de vermeende huurmoordenaar werd vrijgesproken) en Henk Bartels liet per brief weten dat Henk R. niets met de moord te maken had en dat hij alles wat hij had verklaard over Henk R. gelogen was. De heroinemaffia zou volgens hem erachter zitten. De procureur-generaal geloofde deze verklaring niet en een speciale onderzoeksteam zou de zaak opnieuw onderzoeken. Niet lang daarna zou dus Henk Bartels alias de zingende rot in Thailand overlijden. Wat was de werkelijke reden waarom Tinus Fens vermoord werd? Had dat met iets anders te maken, zaken bijvoorbeeld waar Slobodan Mitric voor ingezet werd (zie de artikelen op www.stelling.nl/kleintje/en het boek Nederlands Maffia?) En moest dat motief afgedekt worden via Henk Bartels die min of meer als een soort katvanger fungeerde?  Het lijkt erop want echt bewijs ontbrak dat Henk Bartels en Henk R. iets van doen hadden met de moord op Tinus Fens.

 

 

www.velseraffaire.nl

www.bendevannijvel.com/forum/viewtopic.php?id=853&p=4

www.theovangogh.nl/zwitsersekaas_1.html

www.theovangogh.nl/zwitsersekaas_2.html

www.theovangogh.nl/zwitsersekaas_3.html

 www.theovangogh.nl/zwitsersekaas_4.html

www.theovangogh.nl/zwitsersekaas_5.html

"King Kong door vergiftiging overleden" 23 juli 1946 Het Vrije Volk

"Huispianist wilde Menten bevrijden" 6 januari 1977 De Telegraaf

"Klavierheld Loek en koningin Jopie namen geheim mee in de koude Vliet" 15 januari 1977 De Telegraaf

"Oerwoud vol tegenstrijdigheden en indianenverhalen wacht Menten-commissie" 22 januari 1977 De Telegraaf

"Leoni P. wilde van Nederland een rode republiek maken" 29 januari 1977 De Telegraaf

"Verdediging legt alleen maar rookgordijnen" 31 augustus 1977 Het Vrije Volk

"Minister Donker wilde dat Menten zweeg" 22 november 1978 De waarheid

"Velser affaire bood Menten kans om druk uit te oefenen" 22 november 1978 De Waarheid

“Menten: Ik kwam in 1945 uit cel na brief aan prins Bernhard.” De Telegraaf 9 december 1978

"Haagse gevangene op borgtocht vrij" 30 maart 1987 De Telegraaf

"Henkie R. ontkent moord op Tinus Fens. Justitie gelooft zingende rot niet" 10 mei 1989 De Telegraaf

"Onderzoek naar huurmoord Fens" 1 februari 1989 De Telegraaf

"Nederlands kleurijkste crimineel stierf na leven als een vorst in Thailand. 12 januari 1990 De Telegraaf

"De glorie en de val van de koning van de Haagse onderwereld" 20 januari 1990 De Telegraaf

"Loek van der Gaag wil me vermoorden" 23 januari 1990 De Telegraaf

"Ik hielp King Kong ontsnappen" 25 januari 1990 De Telegraaf

Bernhardgate (2007). Zwarte bladzijden uit het leven van de Prins der Nederlanden. Ton Biesemaat

Leonie (2003). Het intrigerende leven van een Nederlandse dubbelspionne. Gerard Aalders.

De zaak Menten (1977). Met nieuwe onthullingen over de Velser affaire. Hans Knoops

De miljoenendans (1976). Geert-Jan Laan, Rien Robijns

Het geheim van de Telegraaf(2009). Mariëtte Wolf

Memoires 1976 Willem Oltmans

Memoires 1975-1976 Willem oltmans

Memoires 1978-1979 Willem Oltmans

Prins Bernhard (1979). Een politieke biografie. Wim Klinkenberg