De terugkeer van een oude Telegraaf-roddel in zaak Demmink (2)

11-12-2014 19:31

Voor eerste deel : www.kooshenderechter.nl/news/de-terugkeer-van-een-oude-telegraaf-roddel-in-zaak-demmink/

 

Oude Telegraaf-roddel revisited

Dan haalt Biesemaat de oude roddel van Josje Hagers uit 1982-1983 weer op. Alsof dit verhaal nog steeds een kern van waarheid zou bevatten. We hebben reeds eerder kunnen zien dat dit verhaal gewoon niet klopt. Ook wordt het niet gepubliceerde artikel van Der Spiegel aangehaald. Biesemaat ziet als uiteindelijke boosdoener, van het niet verschijnen van het artikel, het zogenaamde verbond dat Willem Oltmans en de RVD (Rijksvoorlichtingsdienst) zou hebben gesloten (wat helemaal niet waar is, lees de passages maar in de dagboeken van Oltmans) om het zogenaamde incident in New York te ontkennen en te neutraliseren. De kwalijke rol van Josje Hagers met op de achtergrond de adjunct-hoofdredacteuren Johan Olde Kalter (die Heitink in toen opvolgde) en adjunct-hoofdredacteur Jan Heitink van de Telegraaf laat journalist Ton Biesemaat echter buiten beschouwing...Niet verbazingwekkend want met Jan Heitink (die in de jaren ’70 werkte voor de Franse inlichtingendienst) onderhield Biesemaat een goede band zo bleek later uit zijn boek Bernhardgate dat in 2007 uitkwam. En hoogstwaarschijnlijk is het Heitink geweest die het stuk geschreven heeft voor Der Spiegel (werd niet door een Duitse journalist geschreven!) dat nog geredigeerd moest worden. Hiermee is er een overduidelijke samenwerking aangetoond tussen de Telegraaf en Der Spiegel. De bedoeling was net zoals in de Greet Hoffmans-affaire, eerst e.e.a. te laten verschijnen in Der Spiegel en dan vervolgens in De Telegraaf. Ton Biesemaat laat dus de informatie weg wat Willem Oltmans heeft genoteerd in zijn dagboeken en andere latere werk. Ook het commentaar van een columnist, die bepaald geen vriend was van Oltmans, is ook veelzeggend:

Column van Marcel Chalon in Het Vrije Volk van 26 augustus 1983

 

Kortom: Ton Biesemaat doet alsof er nog steeds een kern van waarheid in de roddel zit van Josje Hagers want via de website van journalist Stan de Jong werd het niet verschenen artikel “Linksgestrickt” openbaar gemaakt alsof het artikel iets van waarde zou bevatten. 

De ‘Runderkamp-papers’

In de Runderkamp-papers, eigenlijk een lange brief van journalist Lex Runderkamp aan de Raad voor de Journalistiek -naar aanleiding van een klacht van de advocaat van Demmink- noemt Lex Runderkamp Salomonson als een van de namen die voor zou komen in het zogenaamde Rolodex onderzoek. Opsporingsambtenaren zouden hem dat verteld hebben. Maar in het voorjaar van dit jaar tijdens de hoorzittingen van de Roestige Spijker blijkt geen enkele rechercheur of een andere getuige hem nog noemen. Probleem is natuurlijk dat de onderzoeken waarvan de bekendste het Rolodex onderzoek is, nooit openbaar zijn gemaakt en dus zijn we helaas aangewezen op alleen maar verklaringen. De ‘Runderkamp-papers zijn geschreven in 2004 en op 23 augustus 2007 besloot Runderkamp de brief openbaar te maken via een posting op Klokkenluideronline, de site van Micha Kat (2 maanden daarvoor publiceerde als eerste krant De Telegraaf een artikel over het pedo-netwerk. Een opmerkelijke actie van Lex Runderkamp want die wist natuurlijk dat Micha Kat zich nogal bezig hield met de zaak Demmink. Bovendien kende hij de ‘affaire’ Salomonson-Claus erg goed, toen had hij er verslag van gedaan in Vrij Nederland (zie begin van dit artikel). Hoopte hij er op dat Micha er flink op los zou gaan fantaseren?

 

Op 13 juni 2008 publiceert Stan de Jong op zijn site (die inmiddels niet meer bestaat) het artikel ‘Linksgestrickt’, het artikel dat uiteindelijk niet verscheen in 1983 in Der Spiegel. Dit via een posting van de al eerder genoemde journalist Ton Biesemaat. En zodoende deed dus de oude Telegraaf roddel van Josje Hagers opnieuw zijn intrede om het pedo-netwerk uit te breiden met namen als Salomonson (oud-advocaat van het Koninklijk Huis, Claus en Demmink natuurlijk. Maar zoals eerder is vermeld deze roddel stoelt niet op de waarheid; er is geen enkel vorm van bewijs dat er grond is voor deze beschuldigingen aan het adres van Claus en Salomonson. Een paar jaar later (vlak na het ski-ongeluk van Prins Friso) beweert Micha Kat dat Willem Oltmans, vlak voor zijn dood, een brief zou hebben geschreven aan Prins Friso. De brief moet o.a. suggereren dat Wilem Oltmans wist van het bestaan van de pedo-netwerken (waar o.a. Claus en Salomonson deel van zouden uitmaken). De waakhond van zijn archieven zou Arendo Joustra zijn van het tijdschrift Elsevier. Echter hoe hij eraan is gekomen en de originele brief toont hij echter niet. Hoogstwaarschijnlijk heeft Micha Kat gewoon deze zogenaamde brief zelf verzonnen zoals hij wel vaker in telefoongesprekken  mensen immiteert in telefoongesprekken. En deze man moet Nederland de waarheid vertellen over pedo-netwerken? En de integriteit van het OM, justitie, rechterlijke macht en politie aan de kaak stellen? Micha Kat verdraait net zo de waarheid als misdaadjournalist Peter R de Vries die zijn leugens dan nog op een intelligentere manier weet te verbergen.

 

Maar wat blijkt voor een deel het (hysterische) gedrag van Micha Kat te verklaren maar ook wat betreft de Stichting de Roestige Spijker? Dat blijkt uit het artikel van het NRC-weekend van 8 november 2014. Daarin publiceerde het NRC een onthullend artikel over Chipshol, wat in handen is van de familie Poot: “Chipshol heeft gegokt en verloren” Daaruit blijken de onmiskenbare connecties tussen de voorzitter van de Roestige Spijker, Robert Rubinstein en Chipshol. In september 2007 blijkt Rubinstein te zijn ingeschakeld om onderzoek te doen naar mogelijkheden om een schikking te treffen tussen de 3 partijen over de geleden schade door Chipshol. Ook blijkt dat Micha Kat voor lange tijd betaald is geweest door de familie Poot om heel wat ongefundeerde verhalen rond te strooien over het pedo-netwerk waarvan Demmink deel van zou uitmaken. Het jaar 2007 blijkt een keerpunt te zijn want ook de zaak Baybasin komt  ook in de openbaarheid, dit gebeurt in het actualiteitenprogramma Zembla van maart 2007. De advocaat van Bayasin, Adèle van der Plas, doet in april 2007 aangifte tegen Demmink (met als onderzoeker (IRT-affaire) Klaas Langendoen. Vandaar dus de publiciteit in de zomer van 2007 over pedo-netwerken in de Telegraaf.

Wat we de afgelopen 2 jaar hebben kunnen zien is dat het Algemeen Dagblad (AD) samenwerkt met de Stichting de Roestige Spijker; het uitwisselen van getuigen of bijvoorbeeld het helpen van een getuige door een notariële verklaring te laten opmaken. Bovendien lijkt de hele handelswijze (de verhoren in het voorjaar van 2014) op een soort van schikking uit te lopen tussen Demmink (die 100.000 Euro smartengeld heeft geëist van het AD, namens advocaat Knijff). Want hoe geloofwaardig zijn getuigen van het AD die beweren dat Demmink openlijk seks te bedreef op de motorkap? Een ander voorbeeld is; is dat Demmink zijn secretaresse zou hebben ingeschakeld om jongetjes te ‘ronselen’. Zou je als secretaris-generaal van Veiligheid en Justitie op deze wijze een pedo-netwerk runnen, of op zo’n wijze heimelijke, illegale zaken bekendmaken zodat ontdekking van het pedo-netwerk wel heel erg groot wordt? Of als stichting zijnde, met getuigen te komen die tegen Demmink verklaren en tegelijkertijd getuigen oproepen die juist het tegenovergestelde beweren.

Nee, het geheel lijkt een herhaling van zetten te zijn zoals met de Gaykrant (Henk Krol) en de Panorama (Fred de Brouwer) in 2003. Op een manier dat beide partijen zo min mogelijk gezichtverlies lijden.

By the way, misschien was Henk Krol wel de meest interessante persoon die is ondervraagd tijdens de verhoren van de Roestige Spijker. En daaruit blijkt (zie fragmenten twitter) dat Demmink misschien zelf wel een behoorlijk rookgordijn van getuigen heeft aangelegd, met als doel deze verklaringen te laten weerleggen en zodoende ook opzettelijk alle onderzoekers, journalisten op een dwaalspoor en in verwarring te brengen

 

Fragmenten van het verhoor van Henk Krol i.h.k.v. getuigenverhoren door Stichting de Roestige Spijker

 

In ieder geval lijkt deze werkwijze van Demmink een zeer intelligente –maar ook risicovolle- handelwijze te zijn al had hij er natuurlijk niet opgerekend dat Chipshol (familie Poot) ook nog een appeltje te schillen had met de Staat en daarom weer alles opgerakeld zou worden samen met de rancuneuze oud journalist Micha Kat (daarbij geholpen door andere journalisten) die veel desinformatie opnieuw ging verspreiden vanaf zijn site Klokkenluideronline vanaf het jaar 2007.

Maar als Demmink zelf bewust getuigen op Henk Krol afstuurde (en bij mogelijk meer journalisten) om desinformatie te verspreiden dan moet er wel iets aan de hand zijn geweest wat niet door de beugel kon.

 

Bronnen:

...Is eenoog Koning. Willem Oltmans (2003)

Persona Non Grata. Willem Oltmans (1996)

Memoires 1980-1981. Willem Oltmans (2012)

Memoires 1982. Willem Oltmans (2013)

Memoires 1982-1983 Willem Oltmans (2014)

Memoires 1983-A Willem Oltmans (2014)

Krantenartikelen

Oltmans. column van Marcel Chalon 26 augustus 1983 Het Vrije Volk

"Burenruzie op niveau" 7 november 1992 De Telegraaf 

"Burenruzie op televisie" 5 januari 1993 De Telegraaf 

"Burenruzie"  15 juli 1993 De Telegraaf

"Veel bloed" 15 juli 1999 NRC

"Chipshol heeft gegokt en verloren" 8 november 2014

"Over  schandknapen, het hof en de dingen die maar niet voorbij gaan…
Voormalig adviseur en huisvriend van Beatrix verliest juridische strijd" oktober 2005 Must Magazine

www.demminkdoofpot.nl/downloads/files/DeDemminkDoofpot-webversie.pdf

 www.klokkenluideronline.is/2012/02/arendo-joustra-in-friso-homo-cover-up/ 

Clausgate geschreven door Micha Kat

Internetarchief:

www.standejong.nl/2008/06/13/claus-het-artikel-dat-niet-mocht-verschijnen/

Link is niet meer te lezen wel een stuk hierover hier:

www.overvonne.org/viewtopic.php?t=1215

Met daarin stond het artikel Linksgestrickt